Nowy cel

Powoli się uzależniam...pochłania mnie to bez reszty.
Podjęłam wyzwanie i mam zamiar je wykonać! Czy dam radę? Muszę! Nie dla męża, nie dla dzieci.
Dla siebie! Muszę coś w końcu zrobić dla siebie!
Zadbam o swoje ciało, o swoje zdrowie, o swoją kondycję fizyczną! Jak teraz nie zacznę, to mogę już nigdy nie znaleźć motywacji. To jest idealny czas!
Dlatego ćwiczę! Na ile mogę, na ile pozwala mi czas i dzieciaki.
Nie chodzi mi o figurę supermodelki. Nigdy nie byłam fanką wystających kości. Chcę po prostu dobrze czuć się w swoim ciele. To jest mój cel!
Pomyślałam, że świetnym dodatkiem do ćwiczeń i diety, byłby basen. W końcu to samo zdrowie.
Przyznam, że nie pamiętam kiedy ostatnio byłam na basenie...(bo tego stojącego latem na podwórku nie wliczam). Aż wstyd, bo pływać uwielbiam. Nie żebym była jakąś wybitną pływaczką, ale na wodzie się unoszę, a nawet przemieszczam ;)
No to postanowione!
Tylko...co ja na siebie włożę? ;) Typowe u kobiet....wiem. Taka jednak prawda, że nie mam co na siebie włożyć. Od lata schudłam 8kg i co nieco uległo zmianie.  Obawiam się, a nawet jestem pewna, że stary kostium może być za duży.
W http://sunbarrel.pl/ spodobało mi się kilka propozycji, ale oczywiście jak zwykle nie mogę sie zdecydować na konkretny model. Pomożecie?                                                

Mój mąż mnie bardzo wspiera w moim dążeniu do celu. On jest moją motywacją, bo sam też  podjął się tego wyzwania i schudł 30 kg!  Znacznie lepiej się czuje i wygląda.Ciśnienie juz nie takie wysokie i fizycznie sprawniejszy o stokroć.
Kiedyś Wam pokażę przemianę mojego małżonka, bo naprawę jest się czym/kim chwalić.
Dał chłopak radę! Przyznam, się bez bicia, że nie wierzyłam w niego, Nie wierzyłam w to, że mu się rzeczywiście .uda,  Jednak trzymałam bardzo mocno kciuki i wspierałam jak umiałam.
 Już osiągnął sukces, a to jeszcze nie koniec!  Jednak o tym kiedy indziej.

A Wy chodzicie na basen, ćwiczycie? Bierzecie ze sobą dzieciaki czy wolicie same popływać-  tak na poważnie?
Czy może wolicie jeszcze  jakaś inną aktywność albo po prostu zasiadacie przed tv i wcinacie chipsy?
No i koniecznie powiedzcie, który kostium Wam się najbardziej podoba?

Torba idealna!

Wraz z pojawieniem się dzieciaków okazało się, że przygotowanie się na wyjazd, do choćby zwykłego sklepu nie kończy się na spakowaniu szczotki do włosów do torebki. Nagle okazało się, że na byle jakie wyjście do znajomej przydałaby się torba podróżna, bo trzeba parę zabawek (w końcu jak dzieciak nie będzie się nudził to może nawet tym razem uda Nam się pogadać) ...bo trzeba mleko i butelki (taaaak wiem...trzeba było karmić piersią), bo ubrania na zmianę...(i tu długa niekończąca się lista kolejnych rzeczy).  Nie lubię pakowania tego wszystkiego.   Ciągle się zastanawiam czy aby na pewno wszystko mam i po pięć razy sprawdzam zawartość torby, za każdym razem tworząc w niej coraz większy burdel, bo żeby dostać się do tego co na spodzie torby trzeba przegrzebać całość doszczętnie. Wiecznie mam problem z upchnięciem się z rzeczami maluchów. Moja torba wózkowa kompletnie nie spełniała swojej roli. Mała, jednokomorowa, totalnie niepraktyczna. Upychałam więc wszystko w sto milionów różnych miejsc - a to do tej torby, a to do wózka, a co drobniejsze nawet po swoich kieszeniach. Oczywiście, że nigdy nie wiedziałam co gdzie mam.
W związku z tym jakiś czas temu na naszym FP zapytałam Was- naszych czytelników  o torbę, która pomieści WSZYSTKIE bibeloty- od kosmetyków po ubrania na zmianę. Ktoś nam wskazał BabyOno i to był strzał w dziesiątkę! Torba ideał!
Duża! Bardzo pojemna! Bardzo praktyczna! Ma to co kocham czyli wiele komór, przegródek, kieszonek, które pozwalają mi utrzymać wszystko w ładzie i składzie.
Z łatwością odnajduję w niej nawet drobne przedmioty . Nic nie znajduje się w przypadkowych miejscach. Nic nie leży na dnie torby, tylko w odpowiedniej przegródce, dzięki czemu znalezienie kremu ochronnego nie trwa 10 minut, a 3 sekundy.
Torba zmieści wszystko! Wszystko! Mówię to ja, która zabiera ze sobą 2 termosy, 2 komplety ubrań na zmianę, pół paczki pieluch i sto milionów innych, zwykle zbędnych przedmiotów.
Jestem pewna, że ta torba została zaprojektowana przez matkę. To więcej niż pewne! Nikt inny by nie przewidział naszych potrzeb w tak dużym stopniu.
No to teraz konkrety! Co torba ma? Z czego się składa? Co zawiera?
-2 kieszenie główne zapinane na ekspres, W każdej z nich przegrody na drobniejsze akcesoria typu pieluchy, chusteczki nawilżające czy kosmetyki.
-kieszeń przednia zapinana na ekspres z dodatkowymi mniejszymi kieszonkami -w środku oraz na zewnątrz  (również zapinane na ekspres) . Kieszeń zawiera tez mniejsze przegródki na drobne akcesoria.
-mała kieszonka boczna np na smoczek itp
-mata  do przewijania
-termoopakowanie do butelek - ofoliowane wewnątrz, dzięki czemu w razie wylania mleka, łatwo usuniemy zabrudzenia.
-foliowa saszetka np na książeczkę zdrowia dziecka lub inne dokumenty

Wymiary:
43x33x15

Cała torba wykonana jest ze śliskiego materiału. Każdą plamę, których przy żwawych dzieciakach nie brakuje, z łatwością z niej usuniemy.
Można ją nosić na ramieniu, w ręce lub doczepić do wózka (zaczep na klamry) .
Jesli mam doszukiwać się minusów to przyczepiłabym się jedynie dwóch rzeczy.
Mata do przewijania mogłaby być większa. Dla noworodka i małego dziecka jest ok, ale dla większych dzieciaczków już troszkę za mała.
Kolor, dość uniwersalny, ale dlaczego tylko jeden? Stanowczo polecam zwiększenie ilości wersji kolorystycznych :) I byłoby już całkiem idealnie :)
Jeśli poszukujecie torby idealnej, jeśli nie możecie pomieścić się w swojej torbie, jeśli ciągle wam brakuje miejsca to bardzo bardzo polecam!
Na dodatek jej cena nie zbija z nóg! Naprawdę jestem zaskoczona, bo niecałe 74 zł za tak pojemną i solidnie wykonaną torbę to nie jest dużo!
A znajdziecie ją tutaj: Torba spacerowa BabyOno

nie pozwólmy urosnąć robalom...

Nigdy nie byłam zwolenniczką sterylnego wychowywania dzieci. Nie mam świra na punkcie czystości. Nie biegam zrozpaczona za dzieciakami wykrzykując:
"Uwaaaaażaj, bo się ubrudzisz!",
"Nie grzeb w tym piasku, bo jest brudny!",
"Zobacz, już ubrudziłeś spodnie!" i tym podobne frazesy.  Nie! To nie ja!
Wszyscy dobrze wiemy, że dobra zabawa często wiąże się  z pobrudzonymi dzieciakami. Mówi się nawet, że " Dziecko brudne, dziecko szczęśliwe" .
Jednak trzymam się jednej złotej zasady! Po zabawie, po powrocie do domu od razu spacerkiem do łazienki i szorujemy dokładnie ręce.
Czy jest to powrót z podwórka, czy z miasta...ręce TRZEBA myć. Pozwala to zapobiegać różnym chorobom znoszonym z zewnątrz. Zwłaszcza, że dzieciaki mają tendencje wkładania rąk do buzi i zjadania tego, co np przytaszczyły z uchwytu sklepowego wózka czy z innych miejsc, które są narażone na dotyk miliona przypadkowych osób.
Równie ważne jest mycie rąk przed każdym posiłkiem i po każdym skorzystaniu z toalety.
Niby sprawa oczywista,  a jednak wciąż wiele Mam to ignoruje twierdząc: "Jak raz nie umyje to nic się nie stanie".
No pewnie, że nie...a potem drugi, potem trzeci, potem czwarty raz i Dziecko nie zdaje sobie sprawy jak istotna jest to kwestia. A czym skorupka nasiąknie za młodu....
Uczulam więc, że  należy na to zwracać szczególną uwagę i uczyć higieny rąk od pierwszych dni. Co za tym idzie....i my - Mamy, musimy świecić przykładem!
Bywa jednak, że pomimo naszych starań dziecko w pewnym momencie zaczyna się buntować i nie chce myć rączek. Starajmy się, aby nasze dziecko traktowało tę czynność jako zabawę, by kojarzyło ją z przyjemnością, a nie z przykrym obowiązkiem.

A jak je zachęcić?
-Zaopatrz się w mydło w płynie - dzieciakom  zwykle sprawia ono większą frajdę niż tradycyjne w kostce (choć wcale nie musi to być regułą)
-Zakup maluchowi ręczniczek z dziecięcym motywem np jakimś zabawnym zwierzęciem. Najlepiej jeśli dziecko samo wybierze sobie swój indywidualny ręczniczek.
-Dużo piany! To zawsze działa!
-Pośpiewajcie "Mydło wszystko umyje...", potańczcie, śmiejcie się!
-chwal! chwal! chwal przy każdym umyciu rąk!


Według badań UNICEF każdego z roku z powodu zaniedbań higienicznych rąk umiera 3,5 mln dzieci. Oczywistym jest, że w Polsce nie jest to problem na aż tak szeroką skalę, ale nie wolno nam go lekceważyć.

Czym dla Kuby są bakterie?  Opisuje je jako robale. Robale, które na początku są malutkie i niewidoczne. Rączki wg niego trzeba myć, by robale nie urosły i nie gryzły w rączki. Całkiem słuszna teoria :)
A jak widzą bakterie inne dzieci? Na to pytanie odpowie ten filmik :




*wpis sponsorowany

Jak przygotować dziecko na narodziny rodzeństwa?

Każda z nas, gdy decyduje się (lub nie, ale los chce inaczej) na drugie dziecko to ma sporo obaw.
Czy dacie sobie radę z dwójką? Czy finansowo udźwigniecie ten "ciężar"? Boicie się ponownych bezsennych nocy...czy aby młodsze nie będzie budziło tego starszego? Boisz się porodu, bo już wiesz czego się spodziewać i że to nie jest bułka z masłem.
A najbardziej obawiasz się jak starsze dziecko przyjmie nowego domownika.
Boisz się zazdrości, histerii, odwracania na siłę uwagi od malucha, ataków w jego kierunku, nienawiści itp.
Wcale tak nie musi być. Czasem wystarczy odpowiednie przygotowanie i dobre podejście do sytuacji.
Kubuliński kocha swojego brata miłością najszczerszą i największą. Wierzę w to, że jest to moja spora zasługa, dlatego chciałam się z Wami podzielić co ja robiłam, by przyjście na świat drugiego synka przeszło łagodnie i bez niepotrzebnej zazdrości.

CIĄŻA

W zasadzie od samego początku rozmawialiśmy o tym, że wkrótce zacznie mi rosnąć brzuch, że w nim znajduje się malutki dzidziuś, który pewnego dnia się urodzi i z Nami zamieszka. Uważam, że warto zacząć rozmowy wcześnie, by dziecko miało sporo czasu na przyjęcie tego faktu do wiadomości, zrozumienie i oswojenie się z tą myślą.
Każdego wieczoru, przy usypianiu, gdy już nikt Nam nie przeszkadzał, opowiadałam mu jak to będzie wyglądało. Przedstawiałam wszystko w pozytywnych barwach, choć zaznaczałam też, że dzidziuś będzie płakał, że będziemy się nim wszyscy opiekować, że będzie maleńki i będzie Nas wszystkich potrzebował. Opowiadałam mu jak to było, gdy sam był takim maluchem, że nie umiał mówić, nie umiał chodzić.
Powtarzałam wielokrotnie, że Dzidziuś Nas wszystkich bardzo kocha i nie może się doczekać dnia, w którym Nas pozna.

Pozwalałam Kubie dotykać swojego brzucha, poczuć ruchy dziecka, namawiałam do tego by mówił do brzuszka.  Nie byliśmy wspólnie na USG, ale myślę, że i to jest świetnym pomysłem.

Już w ciąży przyzwyczajałam go, że czasem musi zaczekać na swoją kolej, że nie wszystko jest tak od razu - na pstryknięcie palców.  Jeśli twoje dziecko nie jest tego nauczone to lepiej zwróć na to uwagę, by później nie doznało szoku.

W drugiej połowie ciąży zaczęłam opowiadać, że pewnego dnia pojadę do Pana  doktora po Dzidziusia. Uświadamiałam, że nie będzie mnie kilka dni, ale że będzie się w tym czasie świetnie bawił z Tatusiem (to było nasze pierwsze rozstanie dłuższe niż kilka godzin więc nie miałam pojęcia jaka będzie jego reakcja.) . Mówiłam, że "w nagrodę" za moją nieobecność przywiozę do domu Brata. Starałam się by Kuba cały czas odbierał przyjście na Świat dziecka jako coś bardzo pozytywnego.
Na szczęście Kuba dobrze zniósł Naszą rozłąkę. Tęsknił, ale nie płakał za mną, spał spokojnie. Czekał na mnie i Brata.

PO NARODZINACH

Jeszcze przed moim wyjazdem do szpitala przygotowaliśmy dla Kubusia prezencik od dzidziusia. 

Skromny, ale zadziałał odpowiednio i do dziś Kubuś pamięta, że od dzidziusia dostał autko i kinder jajko. 

Ogromnie ważne jest by mieć czas dla starszego dziecka po narodzinach  malucha! Starszak musi czuć się ważny, doceniany! Bywa, że jest z tym ciężko, zwłaszcza, gdy maluszek jest wymagający lub ma kolki lub inne problemy. Wszystko się jednak da pogodzić. Pozwól ojcu dziecka sobie pomóc. Niech pobawi malucha, a ty leć do starszaka i bawcie się jak przedtem! Jeśli starszak choć przez chwilę poczuje się odrzucony, to od razu pokaże to swoim zachowaniem. To też przeszliśmy - Kubuś zaczął się popisywać, na siłę próbował zwracać na siebie uwagę, psocił, był złośliwy. Kilka razy zdarzyło się, że ugryzł Dominika.  Na szczęście ten stan trwał bardzo krótko Wystarczyło byśmy popracowali nad tym, by poświęcić Kubie trochę więcej czasu na wspólną zabawę. 
Chwalmy starszaka za każdy pozytywny gest w stronę malucha. Przytulajmy! Wspierajmy! Przypominajmy, że kochamy! Przypominajmy, że Dzidziuś też go bardzo kocha!
Bardzo ważne jest angażowanie starszego rodzeństwa w opiekę nad maluchem. Oczywiście nic na siłę, ale namawiajmy by np. pomógł przy kąpieli (niech pochlapie delikatnie maluszka po brzuszku) czy przy założeniu pieluchy. Gdy karmisz piersią poczytaj maluchom w tym czasie książkę. Karmisz butelką? Pozwól starszakowi przytrzymać butelkę w buzi noworodka. Staraj się znajdować w sobie cierpliwość. 
Wraz z upływem czasu jest coraz łatwiej. Gdy maleństwo zaczyna interesować się zabawkami, odrobinę bardziej rozumieć rzeczywistość, to można wymyślać proste, wspólne zabawy  obu dzieciaków- np "a kuku" robione przez pierworodnego.  Uwierzcie, że starszak będzie miał ogromną satysfakcję jak rozbawi takie maleństwo. 
Ogromnie ważne jest by zwracać uwagę na to, co my mówimy na co dzień  czyli wystrzegajmy się zwrotów typu : "Nie rób tego, bo braciszek...."  , "Twój braciszek taki grzeczny, a Ty...". Nie porównujmy, nie stawiajmy malucha jako tego lepszego. Często nieświadomie możemy urazić. 
Zamiast  powiedzieć "Nie hałasuj, bo braciszek śpi" lepiej powiedzcie "Bądź troszkę ciszej, bo przeszkadza MI ten hałas"( Choć akurat nie jestem zwolenniczką ciszy w domu i od urodzenia przyzwyczajałam malucha do głośnych dźwięków. Tę metodę  zdecydowanie polecam, ale to zagadnienie na odrębny wpis). 



Myślę, że ten test zdałam na 4+. Bez wpadek się nie obyło, ale obecny efekt jest rewelacyjny, a ogrom miłości jaką Kuba darzy braciszka zaskakuje mnie każdego dnia. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że nie mogę spocząć na laurach i pracować dalej nad ich relacją, ale dziś przychodzi to już bardzo naturalnie i spontanicznie. Dziś możemy całą rodziną na czworakach pograć w piłkę, możemy się poganiać po pokoju, a nawet potańczyć. I jest super! Oby tak dalej! 
 

Wstydliwy problem

Test ciążowy. Dwie kreski. Niesamowita radość, euforia (zakładając, że to chciana ciąża). Masz ochotę skakać do góry i wyściskać z radości pół świata. Później, jak już opadają pierwsze emocje, ginekolog potwierdził ciążę, a Ty już wykrzyczałaś nowinę całej rodzinie, zaczynasz czytać poradniki, kupujesz książki opisujące ciąże tydzień po tygodniu, wyszukujesz informacje w internecie. Wszędzie jak wół, tłustym drukiem wyryte “ćwicz mięśnie Kegla!”. No ale po co? Przecież jesteś młoda, TAKIE problemy Cię nie dotyczą. Zresztą nie masz czasu, nie chce Ci się i milion innych wymówek. Nawet gdybyś miała czas, to zwykle o tym zapominasz...Potem poród. Dałaś radę! Jesteś dzielna! Nawet nie było tak źle jak opisywały koleżanki. Dziecko wynagradza cały ból i wysiłek. Może nawet w miarę szybko o tym zapomnisz.

Dziecko całkiem szybko rośnie, uciekają kolejne tygodnie, kolejne miesiące. Maluch robi się coraz bardziej wymagający, a dotychczasowe zabawy nudne. Wasze życie staje się aktywniejsze, a wraz z nim zabawy, które Wam towarzyszą każdego dnia. Biegasz z dzieckiem, skaczesz, tańczysz...ale zawsze pamiętasz…. zawsze uważasz, żeby robić to ostrożnie. Nie skaczesz zbyt wysoko, nie biegniesz zbyt szybko, żeby nie stało się TO. Jesteś tą “szczęściarą”, którą dopadło wysiłkowe nietrzymanie moczu i niestety nawet kichnięcie, kaszlnięcie czy intensywny śmiech może okazać się wyzwaniem. Kojarzysz tę historię?




Ten wstydliwy problem dotyczy 1 na 4 kobiety. Jest to zatem niestety dość częsta przypadłość. Statystycznie masz spore szanse, że ta historia spotkała lub spotka Ciebie. Cieszę się, że ten problem póki co nie dotyczy bezpośrednio mnie, ale kto wie co będzie w przyszłości. Niestety nietrzymanie moczu pojawia się nie tylko po porodach, ale często przychodzi i nasila się po prostu z wiekiem.
Najważniejsze to pamiętać o tym, że nie jesteśmy skazane na to by się godzić z tą przypadłością. Wcale nie musimy się uczyć z tym żyć. Możemy żyć bez ograniczeń! Możemy łatwo pozbyć się tego wstydliwego problemu. Trzeba tylko znaleźć dobrego lekarza, który doradzi i wskaże najlepszą dla nas metodę.
Mnie chyba najbardziej przekonuje metoda laserowego leczenia nietrzymania moczu IncontilLase. Świetna sprawa dla osób, które boją się bólu, boją się obrzęków i innych dolegliwości. Zabieg jest bezpieczny, nieinwazyjny, bezbolesny, nie wymaga znieczulenia, nie ogranicza w żaden sposób pacjenta. Bardzo wygodna i szybka sprawa. Zabieg trwa około 30 minut, a zaraz po nim możemy wrócić do domu...do swoich dzieci. To ogromnie ważne w przypadku nas - Matek, bo która z nas chce zostawiać malucha na dłużej niż kilka godzin? Po zabiegu pacjent czuje się normalnie, zwyczajnie - to mnie bardzo przekonuje. W zasadzie jedynym ograniczeniem wynikającym z wykonania zabiegu, jest konieczność miesięcznej przerwy we współżyciu seksualnym. U młodych osób, u których problem nie jest jeszcze bardzo nasilony wystarcza zwykle jeden zabieg. W przypadku silniejszych dolegliwości zabieg należy powtórzyć po upływie miesiąca. Myślę więc, że warto zdecydować się w momencie, gdy jesteśmy jeszcze młode i problem nie jest jeszcze nadto nasilony,a efektami zabiegu będziemy cieszyć się przez długie lata. Warto reagować od razu. Nie czekać aż problem Cię przerośnie. Cena zabiegu to ok 2000zł. Może nie jest to mało, ale nie jest też to jakaś nieosiągalna kwota. Myślę, że nasz komfort fizyczny i psychiczny jest wart tej ceny.

Laser nie jest jedyną metodą leczenia nietrzymania moczu. Można problem usuwać operacyjnie lub próbować leczyć farmakologicznie.
O metodzie laserowej w przypadku nietrzymania moczu możecie poczytać więcej tutaj: http://www.tourmedica.pl/artykuly-medyczne/leczenie-nietrzymania-moczu-u-kobiet-laserem-obkurczanie-pochwy/

Co sądzicie na ten temat? Poddałybyście się takiej metodzie?


* źródło zdjęcia : http://www.advancedhealthcareforwomen.info/urinary-incontinence/

Zawsze razem!

Zawsze marzyłam o tym, by mieć syna i córkę ....albo najlepiej dwie córki.Marzyła mi się drobna, złotowłosa, piękna.  Mała królewna z  długimi rzęsami i kosmykami opadającymi na czoło.  Los chciał inaczej i dal mi dwóch chłopców. 
Przyznam,  ze poczułam lekki zawód, gdy na USG lekarz kolejny raz oznajmił,  że "chłopczyk". 
Jednak dziś nie wyobrażam sobie,  ze mogłoby być inaczej. Pogodziłam się z myślą,  ze nie będę miała córki i  z dumą patrzę na synków.  Myślę,  ze to najwspanialsze co mnie spotkało.  Uwielbiam patrzeć jak razem się bawią, jak chichrają wspólnie w głos,  jak łapią coraz lepszy kontakt. 
Oni naprawdę się kochają!
 I to jest moje największe szczęście! Najlepsze co mogłam zrobić dla Kubusia to dać mu rodzeństwo! Dać mu brata! (jak masz wątpliwości czy zdecydować się na drugie dziecko to ja zdecydowanie polecam i podpisuję się pod tym obiema rękami.)  
Dominik jest  zapatrzony w starszego brata jak w obrazek. Kubuliński zdecydowanie jest dla niego autorytetem. Młodszy stara się go naśladować w czym tylko może,  tak jak potrafi.  Krok w krok dąży za nim.  Jest jak jego cień.  Naśladuje gesty i różne zachowania.  Mam nadzieje,  ze zawsze będzie tak,  ze będą trzymać się razem,  że będą się wspierać i nawzajem sobie pomagać. 
Jako, że Dominik to taki mały naśladowca to i w ubiorze postawiłam na ten sam akcent.  Od Handmade with love zamówiłam im identyczne,  iście gwiazdorskie komplety -czapka plus komin.  To,  ze uwielbiam firmy hand made to dobrze wiecie.  Uwielbiam je,  bo za tym co robią zawsze stoi pasja,  talent i zaangażowanie.  I tak jest również w przypadku firmy Handmade with love.  Zajrzyjcie, polubcie, a znajdziecie tam mnóstwo różnych cudeniek!
Możecie np wylicytować tam  fajności w dobrej cenie! Aktualnie trwa licytacja. Kończy się jutro o 20;00. Zapraszam serdecznie. 

Do kogo podobny?

Jak tylko urodzi się dziecko zawsze padają pierwsze strzały: "Do kogo podobne?"

Zwykle zdania są podzielone. Każdy widzi w dziecku tego, kogo chce widzieć.
Jedni widzą nos zadarty jak u mamy, drudzy rzęsy długie jak u taty.
W naszym przypadku Kubulińskiego częściej porównują do mnie, a Dominika do Taty.
Jednak zdarzają się też odmienne zdania.
Dominik z pewnością po ojcu ma apetyt...to jest dziecko, które pochłonie wszystko, co spotka na swojej drodze. Zje porcję, którą naszykuję na 2-3 dni. Tak...to zdecydowanie cecha po ojcu :) (na szczęście tatuś pracuje już  nad sobą i może pochwalić się sporym sukcesem, ale o tym kiedy indziej) No, ale niech tatusiowi będzie, że dziecko i wygląd  ma po tatusiu :)
Za to Kubuliński to czysta Matka.
Chciałam Wam pokazać zdjęcie porównawcze moje i Jakuba.  Tak na dowód dla tych, którzy uparcie twierdzą, że Jakubo ma też coś z taty :)


Na zdjęciu ja mam około 5 lat, a Kubulino niecałe 3, ale myślę, że zdjęcia dobrze pokazują podobieństwo :) To jak jest?







A Wasze maluchy podobne do Was czy do tatusiów? A może 50% mamy i 50% taty?

to już 3 lata!

Dokładnie o tej porze! Dokładnie trzy lata temu! 10.09.2011r o 11;25 przyszedł na świat mały człowiek mierzący 56 cm i ważący 3200g. Jakub!
Mały, płaczliwy, niespokojny niemowlak zamienił się w bystrego 3 letniego człowieczka, który ma już swoje drobne pasje, małe marzenia. Gdybym miała go określić w trzech słowach? Uparciuch, niesamowity wesołek (Czasem zastanawiam się co on bierze. Cokolwiek to jest, to musi to być niezły towar ;) ) i złota rączka. Artysty z niego nie będzie, ale za to do robót naprawczych talent zdecydowanie ma! Garaż mógłby być jego drugim domem :)
Jest niesamowity i każdego dnia nas zaskakuje. Wiem, że jestem nieobiektywna jako matka, ale tak własnie jest :)

Przygotowałam kilka zdjęć od urodzenia do dziś :)  Tak się zmieniał przez 3 lata nasz "mały bobasek.

Pierwsze wrażenia

Tak tak... I my.. (Tzn Kubs) idziemy do przedszkola.  Ja jestem bliska zawalu, a on się nie moze doczekać.  Oby przedszkolna fascynacja nie minela mu zbyt szybko.  Dziś byliśmy sie rozejrzec, zapoznać , rozwiać ostatnie wątpliwości.  Pierwsze pytanie Kubsa po wejściu na sale : "a gdzie są dzieci?".  Potem dorwal sie do zabawek i wcale nie chcial opuścić sali.  Po powrocie do domu caly dzien slyszalam, ze "chce do skola".  Zapowiada sie dobrze... Choc dzis to byla chwila i z mamą.  Zobaczymy co będzie, jak będzie musial zostać sam.  Wierze,  ze da radę,  bo to mega towarzyski chlopiec.  Oby tak bylo! Będzie, prawda?

Pierwszy raz pisze post na aplikacji w smartfonie. Ciekawe czy to w ogóle działa? ;) 
Dobranoc

Smardzewice

Minął tydzień od naszego wyjazdowego weekendu. Obiecałam relację więc słowa dotrzymuję. W skrócie, bo opisać słowami się tego nie da! 

Dzieciaków z 30! Matek chyba 18! Cudowna zabawa!
Obawiałam się, że dzieciaczki będą dokazywać, kłócić się między sobą i będzie panował ogólny rozgardiasz. Wcale tak nie było! Dzieciaki bawiły się jak dorosłe. Dzieliły się zabawkami. Obyło się bez afer i bijatyk :)
My się zrelaksowałyśmy pijąc pyszne Latte i prażąc w promieniach słońca.
Centrum Molo w Smardzewicach udźwignęło ciężar tłumu dzieciaczków. Choć widziałam, że pani Animatorka chwilami miała dość ;) Dzieciaczki nasze obchodziły tam swoje symboliczne 3 urodzinki. Był tort, były świeczki, było dmuchanie, były łzy wzruszenia.
Generalnie mega czad! Za rok powtórka! I za kolejny...i za kolejny też :)


*zdjęcia autorstwa Wrześniowych Mam :* <3