Bo Nigdy Nic Nie wiadomo!

Dziecię moje starsze jest już na tyle rozumne, że dobrze wie jak ma się zachowywać na drodze.
Chodzi grzecznie poboczem, nie wyrywa się. Wie, że musi uważać na auta itp. Wie co oznacza czerwone, a co zielone światło na sygnalizatorze świetlnym. Mogłabym powiedzieć, że jestem o Niego spokojna podczas naszych spacerów.
Dziecię jednak, jak to Dziecię...
...pomysłów głupich, a nawet durnowatych może mieć tysiące. Nigdy nie wiesz na co wpadnie w danej chwili. NIGDY NIC NIE WIADOMO!
I taką sytuację miałam nie dalej jak wczoraj.
Spacerek...łapiemy promienie słońca, bo dzień tak słoneczny, że aż dawało po gałach.
Kuba zbiera kolejne patyki, jak to zwykle robi na spacerach. I nic nie wskazuje na to,że za chwilę zepsują nam się humory.
W pewnym momencie wyrywa się i wyskakuje na środek drogi...a ja widzę nadjeżdżąjące auto. W jednej sekundzie go stamtąd zgarnęłam.  Na szczęście zdążyłam. Ja się wystraszyłam, on się wystraszył, ale nikomu nic się nie stało.  Choć scenariusz mógłby być inny, gdyby np auto jechało szybciej. Nawet nie chcę o tym myśleć. A jaki był powód ucieczki?
"chciałem włączyć bobota (czyt robota) "
Robotem był słupek przydrożny...znajdujący się po drugiej stronie ulicy.
No i w domu czekał nas kolejny wykład na temat zachowania na drodze.
Mimo, że Dziecię moje  jest już na tyle rozumne, że dobrze wie jak ma się zachowywać na drodze.
Chodzi grzecznie poboczem, nie wyrywa się. Wie, że musi uważać na auta itp. Wie co oznacza czerwone, a co zielone światło na sygnalizatorze świetlnym. Mogłabym powiedzieć, że jestem o Niego spokojna na spacerach, ale  NIGDY NIC NIE WIADOMO!
W domowym wykładzie, a właściwie rozmówce na temat zachowania na drodze towarzyszyła nam książka "Pies z Ulicy Bałamutów" autorstwa Wandy Chotomskiej i Wacława Bisko.
Pierwotna wersja tej historii powstała w 1965r i z pewnością nie raz się z nią spotkałyście. Teraz książka w nowej, ale jakby dalej starej odsłonie. Ilustracje stworzone przez Jerzego Flisaka nawiązują do tych sprzed laty.
Czytając tę książkę mam wrażenie jakbym cofnęła się w czasie - do czasów dzieciństwa moich rodziców. Na szczęście uchowało się jeszcze kilka książek z tamtych czasów i ja też, jako dziecko z chęcią je czytałam.
Być może nie wszyscy znają historię głównego bohatera - Jamnika, który wyrusza w butach na miasto i zachowuje się na nim....delikatnie mówiąc jak..."święta krowa". Wydaje mu się, że jest jedynym uczestnikiem ruchu i wszystko mu wolno. Szybko zostaje wyprowadzony z błędu.
Dzieciaki z książki wyniosą to, że spacerować należy po chodniku - prawą stroną, że należy się rozejrzeć przed wkroczeniem na jezdnię, że nie należy się zatrzymywać na torach i wiele innych bardzo istotnych uwag dotyczących ruchu drogowego.
Książka bardzo pomocna w wytłumaczeniu, zobrazowaniu dziecku takich codziennych problemów, które dotyczą każdego. Warto mieć ją w swojego biblioteczce, BO NIGDY NIC NIE WIADOMO! Mam nadzieję, że Kuba zrozumiał swój błąd i już nigdy nie będzie się wyrywał na jezdnię .

Znajdziecie ją tu: Pies z ulicy Bałamutów

mroczne klimaty

Wyobraźnia dzieciaków bywa naprawdę imponująca. Potrafią fantazjować całymi dniami, wyobrażać sobie niestworzone rzeczy. Często "znajdują" sobie sobie niewidzialnego przyjaciela.. Niektóre boją się wysunąć stopy spod kołdry, żeby jakiś obrzydliwiec nie odgryzł im paluszków.
Gdybym cofnęła się pamięcią o jakieś 10 miesięcy to powiedziałabym o Kubie, że to bardzo wrażliwy, dość strachliwy chłopiec. To za sprawą tego, że potrafił sobie ubzdurać, że jakiś przedmiot codziennego użytku czy jakiś nadruk na ubraniu jest straszny i on nie będzie nosił. Tak mięliśmy np z ochraniaczem do łóżeczka. Ochraniacz w misie, którego znał od urodzenia, z dnia na dzień stał się przerażająco straszny. Nie było możliwości uśnięcia z "misiami", bo płacz i prawdziwy, niewymuszony strach.  Ochraniacz wylądował w szafie.
Dziś to już jest całkiem inne dziecko, Duchy, potwory, smoki, a nawet misie ;)  już nie są mu w najmniejszym stopniu straszne. Więcej powiem...moje dziecko nawet na Święta Bożego Narodzenia zażyczyło sobie ducha!
Twierdzi, że kiedyś był smokiem.  Uwielbia oglądać Scooby Doo czy inne potworzaste bajki.
Dlatego, gdy tylko zobaczyłam u Mamiczki  wpis o książce "Potrzebuję Mojego Potwora" uznałam, że to jest pozycja obowiązkowa naszej domowej biblioteczki. Nie myliłam się. Książka jest genialna, a Kubs zachwycony. Dziękujemy Mamiczko za polecenie :)

To NIE jest książka tylko dla odważnych, małych potworomaniaków!
Świetnie sprawdzi się u dzieci, które mają swoje nocne strachy, które boją się zasypiać, bo ponosi je wyobraźnia i "widzą" wychodzące spod łóżka stwory.
Straszydła w książce pokazane są w bardzo sympatyczny sposób i raczej nie potrafią komukolwiek zrobić krzywdy. .
Bohater bajki - Ignaś, ma swojego prywatnego potwora o imieniu Gab. Gab towarzyszy mu każdej nocy i pomaga mu zasnąć. Bez niego, chłopiec nie potrafi zmrużyć oka.  Niestety dziwoląg pewnego dnia zostawia tylko kartkę z informacją, że nie będzie go cały tydzień. Chłopiec jest w szoku. Mówi: "I co teraz? Przecież potrzebuję potwora pod łóżkiem. Jak niby miałem bez niego spać?"  Chłopiec poszukuje potwora zastępczego, ale żaden nie jest na tyle straszny by mógł go zadowolić. Jeden ma zbyt krótkie pazury, inny zbyt krótki ogon.
W końcu jednak wraca jego ukochany przyjaciel - najbardziej przerażający Gab i chłopiec może spokojnie zasnąć.

Myślę, że to bardzo ciekawa pozycja, ponieważ może pomóc przełamać strach. Może  pokazać, że potwory wcale nie muszą być czymś złym, czy przerażającym. Udowodnić, że  posiadanie łóżkowego potwora nawet może być ciekawe i zapewnić sporo atrakcji! A im straszniejszy potwór tym więcej frajdy!

Przepiękne ilustracje, dopracowane w najdrobniejszych szczegółach!  Ilość tekstu jest na tyle krótka, że dzieciaki się nie nudzą i z zainteresowaniem słuchają do końca.
Kuba i ja przybijamy piątkę Wydawnictwu Czy-tam , od których mamy tę książkę.

Tutaj  ją znajdziecie  : Potrzebuję mojego potwora

Podoba się Wam?

W poszukiwaniu Głosu...

Uwielbiam mądre książki. Książki z morałem, przesłaniem, które "zmuszają" do refleksji i przemyślenia pewnych spraw. "Głos" Michała Bogdanowicza i Julii Cybis adresowany jest do młodszego pokolenia, ale i dorosły wyniesie z niej dużo mądrości.



Jest to bajka, która opowiada o Małym Wodniku, który urodził się niemy. Od urodzenia nie mógł wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Nawet nie zakwilił przy porodzie. A dlaczego? A dlatego,że Wielki Rozsyłacz Głosów z roztargnienia zagubił gdzieś paczkę z jego głosem.

10 razy 10

Dzisiaj będzie o liczeniu. Cyfry i liczby coraz bardziej zaczynają interesować Kubulastego. Na razie liczy po swojemu, średnio po kolei. Mniej więcej brzmi to: "raz, dwa, pięć", ale próbuje, nie zniechęca się i idzie mu coraz lepiej :) Liczy dosłownie wszystko. Zebrane listki z trawy, znalezione kasztany czy patyki (bez których -już was pisałam- nie odbędzie się żaden spacer). Bardzo ucieszył nas fakt, że od Wydawnictwa Babaryba otrzymaliśmy między innymi właśnie książki o cyfrach i liczbach. Nauka poprzez zabawę - to jest to! 

Tulleta znają już chyba wszyscy. Myślę, że tylko ten kto nie ma dzieci,  nie miał okazji poznać jego twórczości. Jego książki  charakteryzują się tym, że są....inne. Angażują do wykonywania zadań, do zabawy. Tak było w przypadku "Naciśnij mnie" czy "Turlututu. A Kuku to ja!" Opisywałam je bardzo dawno temu, a wciąż to są Kubusia ulubieńcy z książkowej półki.  Nie lubię tylko, gdy wybiera je przed snem. Niestety nie działają na niego usypiająco ;)
W Przypadku "10 razy 10" Już niczego nie przyciskamy, nie trzęsiemy książką. Tutaj tylko liczymy. Za to liczymy na tysiąc sposobów.

Najpierw liczymy cyfry... 1,2,3,4 ...10



później liczymy palce....



Następny rozdział to kolory.  Liczymy kolejno dochodzące kolory i  poznajemy zasady mieszania barw. Poznamy w ten sposób 10 kolorów.


Następnie liczymy części ciała. Oczy, nosy, ręce. Tutaj można by się przyczepić do rysunku. Myślę, że mniejsze lub bardziej wrażliwe dzieci, mogą różnie reagować na postaci z sześcioma stopami i trzema nosami.  Mądry rodzic będzie wiedział jak wybrnąć z sytuacji i jak to wytłumaczyć, ale jednak... Kubę akurat to bawi i nie widzi w tym problemu, ale dzieci bywają różne.


Czwarty rozdział to "Było sobie życie"
Rozdział, który na podstawie prostych rysunków wyjaśnia od czego to wszystko się zaczęło. Mamy dinozaura, mamy Adama i Ewę. Świetna okazja do wyjaśnienia dziecku historycznych i religijnych aspektów powstawania Świata. Oczywiście na każdej kolejnej stronie ilośc obrazków odpowiada kolejnym cyfrom.



Następnie liczymy i rozpoznajemy kształty. 10 kształtów nie będzie nam obcych.



Następnie liczymy graczy. I kolejno...w grę telewizyjną gra 1 człowiek, w badmintona dwóch, przez skakankę skaczą trzy osoby itd....aż do dziesięciu



Od 71 strony zaczyna się krótka bajka, w której również nie brakuje postaci, zwierząt czy przedmiotów do policzenia...oczywiście do 10.



Przedostatni rozdział to wyścigi. Nie trudno zgadnąć, że tym razem do dziesięciu liczymy ścigające się auta



Ostatni - dziesiąty rozdział to zgadywanki. Ulubiony rozdział Kubulińskiego.
Nauka odczytywania godzin na zegarze czy  poznawanie dni tygodnia to tylko jedne z wielu możliwości, jakie daje ten wątek.






A na koniec?
Na koniec poznajemy liczby duuuuużo większe, ale to już musicie zobaczyć sami :)

Gruba, 128 stronicowa książka zamknięta w twardej oprawie jest zdecydowanie warta swojej, wcale nie wygórowanej ceny. Myślę, że w towarzystwie takiej książki nasze "raz, dwa, pięć" za moment zamieni się w piękne liczenie co najmniej do dziesięciu!

10 razy 10 Tulleta zakupicie tu: (KLIK)