Usypianie może być przyjemnością!

Wielu rodziców ma problem z uśpieniem swoich dzieciaczków. Chodzą spać kiedy chcą. Bywa, że jest to 23:00 czy nawet 1:00 w nocy. Mimo zmęczenia dzieciaki często nie chcą chodzić spać.  Przecież jeszcze jest tyle do zrobienia, można się pobawić w to czy tamto, a spanie jest nudne. Niektóre reagują płaczem, buntują się  i mimo, że już ziewają nie chcą pójść do łóżka.
I z Kubulińskim był taki okres (na szczęście krótko to trwało), że chodził spać dopiero o 23:00. To było straszne, bo ja o 23:00 po intensywnym dniu zwyczajnie byłam już zmęczona i śpiąca a on wciąż pełen energii. Nie mogłam pozwolić by tak zostało. Każda z nas potrzebuje wieczorem chwili oddechu, czasu na własne sprawy.
Nie było trudno go przestawić na nowy rytm. Około tygodnia zajęło nam nauczenie go, że najpóźniej o 21:00 należy już w tym wieku spać.
Chciałam przedstawić Wam kilka prostych rad, które pomagają w tym, by wspólne usypianie nie było drogą przez mękę (Nie uczę jeszcze swoich dzieci zasypiania samodzielnego. Nie mam takiej potrzeby, wręcz uważam, że ten nasz wspólny, wieczorny czas jest wyjątkowy. Lubię z nimi być, patrzeć jak przymykają oczka).



1. Przede wszystkim najważniejszą zasadą jest trzymanie się rytmu dnia. Zarówno drzemki dzienne jak i zasypianie na noc, musi odbywać się o stałych porach. Dziecko musi mieć świadomość, że przychodzi pora na sen. Staram się, by ostatnia drzemka dzienna nie była zbyt późno/nie trwała zbyt długo, żeby dziecko zdążyło się zmęczyć do wieczora. Najlepiej by dziecko nie spało po godzinie 15;00. Oczywiście wszystko też zależy od wieku dziecka. Oczywistym jest, że mniejsze  dzieci mogą potrzebować snu i w późniejszej godzinie.

2. Codzienne rytuały...czyli czynności, które powtarzamy każdego dnia przed pójściem spać.
Warto przygasić światło, wyłączyć tv np na godzinę przed spaniem, żeby dziecko się wyciszyło.
istotnym elementem jest kąpiel. U nas ona stanowi ostatni element przed pójściem do łóżeczka.
Dla Kubusia oczywistym jest, gdzie ma się po niej kierować.

3. Wg mnie  bardzo istotne jest, by dziecku usypianie nie kojarzyło się z przykrym obowiązkiem. Połączmy usypianie z przyjemnością. Ulubiona książeczka w łóżeczku, jakieś drobne wygłupy (drobne, by za bardzo dziecka nie rozbudzić, bo nie po to wcześniej je wyciszaliśmy), wspólna rozmowa o przeżyciach z całego dnia. Bardzo ważne jest by z dzieckiem rozmawiać. Musimy mieć na to czas. Mówmy do niego szeptem.  My same, usypiając musimy być spokojne, dziecko nie może wyczuć, że się spieszymy, denerwujemy. W niczym nam to nie pomoże, a jedynie zaszkodzi. Całość musi przebiegać w przyjemnej atmosferze by dziecko mogło polubić ten proces. Pomocne mogą okazać się np kołysanki.

4. Ulubiona maskotka czy podusia? Jak najbardziej. U Kuby, za niemowlaka pomocna była tetrowa pieluszka. Ani to ładne ani przyjemne w dotyku po 1000 praniach, ale pomagało i to było ważne. Dziś pomaga nam maskotka. Przy Dominiku mam już coś lepszego od spranej tetry. Połączenie maskotki i przemiłego, welurowego materiału . Jest to piesek od myTuli. Dominiś przed uśnięciem miętosi sobie w rączkach uszko albo łapkę swojego przyjaciela i tak zasypia. Uwielbia też jak miękki welur gładzi jego policzek. W główce pieska zamontowana jest grzechotka. Spokojnie, nic hałaśliwego, nawet gdy zabrzęczy w nocy to dziecko się nie przebudzi, bo to bardzo delikatne, przyjemne dla ucha grzechotanie. Z jednej strony welur, z drugiej satyna, pobudza zmysły maluszka, który poznaje nowe struktury. "Bada" paluszkami materiały co stanowi świetne  ćwiczenie sensoryczne. 

Nam bardzo pomaga przy zaśnięciu i ogromnie go lubimy. Dla Dominika to taki pierwszy przyjaciel, stały towarzysz zasypiania. Nie używamy go do zabawy. Zależy mi na tym, by Dominik kojarzył go tylko i wyłącznie z wyciszeniem, zasypianiem. Dzięki temu zasypiamy sprawnie i bezproblemowo.

Mam nadzieje, że odrobinkę Wam pomogłam i Wasze wspólne usypianie jeśli nie jest, to stanie się przyjemnością!

Zapraszamy na fanpage : MyTuli 
oraz ich stronę internetową : http://mytuli.pl/

Zawsze razem!

Zawsze marzyłam o tym, by mieć syna i córkę ....albo najlepiej dwie córki.Marzyła mi się drobna, złotowłosa, piękna.  Mała królewna z  długimi rzęsami i kosmykami opadającymi na czoło.  Los chciał inaczej i dal mi dwóch chłopców. 
Przyznam,  ze poczułam lekki zawód, gdy na USG lekarz kolejny raz oznajmił,  że "chłopczyk". 
Jednak dziś nie wyobrażam sobie,  ze mogłoby być inaczej. Pogodziłam się z myślą,  ze nie będę miała córki i  z dumą patrzę na synków.  Myślę,  ze to najwspanialsze co mnie spotkało.  Uwielbiam patrzeć jak razem się bawią, jak chichrają wspólnie w głos,  jak łapią coraz lepszy kontakt. 
Oni naprawdę się kochają!
 I to jest moje największe szczęście! Najlepsze co mogłam zrobić dla Kubusia to dać mu rodzeństwo! Dać mu brata! (jak masz wątpliwości czy zdecydować się na drugie dziecko to ja zdecydowanie polecam i podpisuję się pod tym obiema rękami.)  
Dominik jest  zapatrzony w starszego brata jak w obrazek. Kubuliński zdecydowanie jest dla niego autorytetem. Młodszy stara się go naśladować w czym tylko może,  tak jak potrafi.  Krok w krok dąży za nim.  Jest jak jego cień.  Naśladuje gesty i różne zachowania.  Mam nadzieje,  ze zawsze będzie tak,  ze będą trzymać się razem,  że będą się wspierać i nawzajem sobie pomagać. 
Jako, że Dominik to taki mały naśladowca to i w ubiorze postawiłam na ten sam akcent.  Od Handmade with love zamówiłam im identyczne,  iście gwiazdorskie komplety -czapka plus komin.  To,  ze uwielbiam firmy hand made to dobrze wiecie.  Uwielbiam je,  bo za tym co robią zawsze stoi pasja,  talent i zaangażowanie.  I tak jest również w przypadku firmy Handmade with love.  Zajrzyjcie, polubcie, a znajdziecie tam mnóstwo różnych cudeniek!
Możecie np wylicytować tam  fajności w dobrej cenie! Aktualnie trwa licytacja. Kończy się jutro o 20;00. Zapraszam serdecznie. 

Do kogo podobny?

Jak tylko urodzi się dziecko zawsze padają pierwsze strzały: "Do kogo podobne?"

Zwykle zdania są podzielone. Każdy widzi w dziecku tego, kogo chce widzieć.
Jedni widzą nos zadarty jak u mamy, drudzy rzęsy długie jak u taty.
W naszym przypadku Kubulińskiego częściej porównują do mnie, a Dominika do Taty.
Jednak zdarzają się też odmienne zdania.
Dominik z pewnością po ojcu ma apetyt...to jest dziecko, które pochłonie wszystko, co spotka na swojej drodze. Zje porcję, którą naszykuję na 2-3 dni. Tak...to zdecydowanie cecha po ojcu :) (na szczęście tatuś pracuje już  nad sobą i może pochwalić się sporym sukcesem, ale o tym kiedy indziej) No, ale niech tatusiowi będzie, że dziecko i wygląd  ma po tatusiu :)
Za to Kubuliński to czysta Matka.
Chciałam Wam pokazać zdjęcie porównawcze moje i Jakuba.  Tak na dowód dla tych, którzy uparcie twierdzą, że Jakubo ma też coś z taty :)


Na zdjęciu ja mam około 5 lat, a Kubulino niecałe 3, ale myślę, że zdjęcia dobrze pokazują podobieństwo :) To jak jest?







A Wasze maluchy podobne do Was czy do tatusiów? A może 50% mamy i 50% taty?

to już 3 lata!

Dokładnie o tej porze! Dokładnie trzy lata temu! 10.09.2011r o 11;25 przyszedł na świat mały człowiek mierzący 56 cm i ważący 3200g. Jakub!
Mały, płaczliwy, niespokojny niemowlak zamienił się w bystrego 3 letniego człowieczka, który ma już swoje drobne pasje, małe marzenia. Gdybym miała go określić w trzech słowach? Uparciuch, niesamowity wesołek (Czasem zastanawiam się co on bierze. Cokolwiek to jest, to musi to być niezły towar ;) ) i złota rączka. Artysty z niego nie będzie, ale za to do robót naprawczych talent zdecydowanie ma! Garaż mógłby być jego drugim domem :)
Jest niesamowity i każdego dnia nas zaskakuje. Wiem, że jestem nieobiektywna jako matka, ale tak własnie jest :)

Przygotowałam kilka zdjęć od urodzenia do dziś :)  Tak się zmieniał przez 3 lata nasz "mały bobasek.

Pierwsze wrażenia

Tak tak... I my.. (Tzn Kubs) idziemy do przedszkola.  Ja jestem bliska zawalu, a on się nie moze doczekać.  Oby przedszkolna fascynacja nie minela mu zbyt szybko.  Dziś byliśmy sie rozejrzec, zapoznać , rozwiać ostatnie wątpliwości.  Pierwsze pytanie Kubsa po wejściu na sale : "a gdzie są dzieci?".  Potem dorwal sie do zabawek i wcale nie chcial opuścić sali.  Po powrocie do domu caly dzien slyszalam, ze "chce do skola".  Zapowiada sie dobrze... Choc dzis to byla chwila i z mamą.  Zobaczymy co będzie, jak będzie musial zostać sam.  Wierze,  ze da radę,  bo to mega towarzyski chlopiec.  Oby tak bylo! Będzie, prawda?

Pierwszy raz pisze post na aplikacji w smartfonie. Ciekawe czy to w ogóle działa? ;) 
Dobranoc

Smardzewice

Minął tydzień od naszego wyjazdowego weekendu. Obiecałam relację więc słowa dotrzymuję. W skrócie, bo opisać słowami się tego nie da! 

Dzieciaków z 30! Matek chyba 18! Cudowna zabawa!
Obawiałam się, że dzieciaczki będą dokazywać, kłócić się między sobą i będzie panował ogólny rozgardiasz. Wcale tak nie było! Dzieciaki bawiły się jak dorosłe. Dzieliły się zabawkami. Obyło się bez afer i bijatyk :)
My się zrelaksowałyśmy pijąc pyszne Latte i prażąc w promieniach słońca.
Centrum Molo w Smardzewicach udźwignęło ciężar tłumu dzieciaczków. Choć widziałam, że pani Animatorka chwilami miała dość ;) Dzieciaczki nasze obchodziły tam swoje symboliczne 3 urodzinki. Był tort, były świeczki, było dmuchanie, były łzy wzruszenia.
Generalnie mega czad! Za rok powtórka! I za kolejny...i za kolejny też :)


*zdjęcia autorstwa Wrześniowych Mam :* <3

Już za parę dni, za dni parę....

...weźmiesz plecak swój i gitarę. 

No dobra, z gitarą to przesadziłam, ale rowerek biegowy i zabawkową perkusję obowiązkowo spakować trzeba, bo...
już za parę dni, za dni parę, a dokładniej w piątek - czeka nas mega ekscytujący wyjazd. Wyjazd krótki, bo bo tylko na weekend, ale za to bardzo intensywny.
Gdzie jedziemy?
W zasadzie nie istotne, bo nie jedziemy tam, żeby zwiedzać czy wypocząć (obawiam się, że to drugie będzie nawet niemożliwe). Jedziemy tam, dla ludzi, których tam spotkamy. Dla ludzi, których uwielbiam! Dla ludzi, którzy wnieśli w moje życie ogrom dobra. Dla ludzi, na których mogę polegać w KAŻDEJ (!) sytuacji. Dla ludzi, których mogę nazwać bez mrugnięcia okiem, przyjaciółmi! Moja ekipa już nie raz i nie dwa, udowodniła, że ma wielką moc i że razem możemy przenosić góry. To zupełnie nic, że dzielą nas setki kilometrów! To żadna przeszkoda! Żadna! Jestem ogromnie szczęśliwa, że Was mam! Dzięki!
Ekipa to jest nie byle jaka także z innego powodu. Każda ze wspomnianych dobrych duszyczek, ma swojego osobistego dzieciorka w wieku mojego Kubulastego. W związku z tym na naszym szalonym weekendzie będzie łącznie ze 30 dzieci! To już wiecie czemu pisałam, że odpoczynek nie będzie raczej możliwy :)
Wyobrażam sobie, że wszystko będzie się tam działo w zawrotnym tempie, a młode pokolenie nie da nam spokojnie usiąśc i pogadać. Oj chyba nie będzie na to szans.
Świetnie się składa, że ostatnio mieliśmy okazję poznać gotowe do picia kaszki Nestle, bo tam przydadzą się z pewnością!
Nie będę musiała biegać po kuchniach, w poszukiwaniu przegotowanej wody. Pewnie jak zwykle usłyszałabym, że woda przed chwilą gotowana, że wrzątek. "Pani, studź Pani szybko, bo mnie dziecię płaczę!" ;)
Zapowiadałam ostatnio, że chłopaki będą testować 4 smaki kaszek:
- kaszka do picia mleczno-ryżowa z bananami, przeznaczona dla dzieci powyżej 4 msc
- kaszka do picia mleczno-pszenna z herbatnikami , przeznaczona dla dzieci powyżej 6 msc
- kaszka do picia mleczna 8 zbóż z miodem, przeznaczona dla dzieci powyżej 6 msc
- kaszka do picia mleczno-pszenna z czekoladą, przeznaczona dla dzieci powyżej 9 msc.

Juz jesteśmy po testach. Przeszły sprawnie i chłopaki juz wybrali swoje ulubione smaki.

Sama też spróbowałam każdej z kaszek i muszę przyznać, że  wszystkie były całkiem smaczne. Moje gusta pokrywają się z gustem moich synów. Wybrali bardzo podobnie.
Kuba wybrał:

a Dominik najchętniej zjadł:

Tacy byli tez i moi faworyci.

Kaszki to sprawa super wygodna! Nacinasz lub przerywasz rożek kartonika, przelewasz i już! Nie wymaga nawet podgrzewania. Wystarczy, że trzymamy ją w temp pokojowej. Łatwizna taka, że i Dominik by sobie z tym poradził :) Kaszki są idealnym rozwiązaniem wszędzie tam gdzie nie możemy ugotować czegoś sami maluchowi. Zwłaszcza teraz, latem, gdy sporo podróżujemy z dziećmi i wychodzimy na dłuższe spacery.
Polecam zarówno tym leniwym jak i zabieganym.
Juz wkrótce relacja z naszego szalonego weekendu. A teraz uciekam, czas powoli szykować walizki, bo to już za parę dni...za dni parę.


I ponownie przypominam o loterii.

*wpis sponsorowany